Lessen Rieks

De lessen bewegende camera hebben bij mij met name het besef aangewakkerd dat de film zoals ik die uit de bioscoop ken dichterbij liggen dan ik dacht. Met name in combinatie met licht is de droomfilm geen enorme kloven meer verwijderd. Zolang er maar over nagedacht is. Maar als je er door dit soort lessen weer aan herinnerd wordt hoe essentieel dat is, kun je voor jezelf weer het geduld opbrengen ook daadwerkelijk voor ieder shot te gaan zitten.

Leukste les was absoluut de speelles, kennis te maken met de steadicam, wat absoluut een droomapparaat is. En zelfs dat ding ligt bijna binnen handbereik..

De de POV-opdracht was niet helemaal geslaagd. We kregen niet duidelijk gecommuniceerd wat we wilden communiceren. Toch vind ik de belichting in het begin en het gebruik van de natuurlijke lichtinval wel geslaagd. Ook blijft de sfeer wel mysterieus, mede dankzij de soundtrack.




In les over de bewegende camera leek het mij persoonlijk interessant erachter te komen hoe handheld in combinatie met springerige montage heftige emotie kan versterken. Ik heb altijd met een enorm aanzien gekeken naar hoe bijvoorbeeld Lars von Trier, Michael Winterbottom en Hans Weingartner.
Ik denk dat dat wel vrij goed gelukt is.


Voorbeeld Weingartner's "Das Weisse Rauschen":




Resultaat ons:



Wat in het beoordelingsfilmpje naar voren komt is met name de enorme lol in het maken. Voor veel van ons was de laatste nieuwjaarsopdracht net iets teveel om erbikj te doen, en een collectieve aan pak leek wel een oplossing. In verschillende teams gingen we het centrum in om verhaallijntjes te fil,men dioe we later in 1 film bij elkaar zouden monteren. Het gedeelte van Nick, Ilse, Marloes en mij hebben we bijv. bij de locatie waar Nick zijn spullen verkoopt rekening gehouden met de lantaarnspot die de inham verlichte, zo ook met de shots van mij terwijl ik door de sneeuw probeer te komen. De bewegende shots kwamen met name tot recht in het sequence met Marloes waarin het hewt dansen versterkt. Helaas zijn wat pans (bijv. van de lantaarn naar Nick, Ilse naar de kerkklok) in de montage gesneuveld. Belangrijkste leerpunt voor mi hierbij was het materiaal van verschillende groepen bij elkaar brengen en een logische vertelling te maken. Het gebruik van visuele humor (Nick kijkt jaloers naar rolstoel, paar shots later; Nick verkoopt rolstoel) vond ik weel erg leuk werken. Het is sowieso voor mij een uitdaging vaker humor in pure beelden te gaan zoeken..

En dat ik echt voor film en de opdrachten door het stof wil gaan hoop ik toch wel bewezen te hebben in mijn sneeuw-tijgershot.

Beoordelingsopdracht Licht/Cameravoering/Montage

Thema: een dagelijks ritueel. Samen met Maite op het idee gekomen om een film te maken over interactie tussen 3 mensen 's ochtends in een badkamer. Emotie: Jalozie, lust & wantrouwen! Heerlijk. Ook om met een andere maker die aan je gewaagd is iets te kunnen maken betekent dat je ook wat stappen terug moet doen en weer lekker kunt gaan spelen met het filmmedium. Iets wat ik dit jaar weer echt wil gaan oppakken. We hebben er allebei heel hard aan gewerkt en vind het mooi om te zien hoe de camerastijl van Maite de chaos tussen de acteurs benadrukt.

Ook hebben we dankzij advies van Andries god extreme keuzes gemaakt in het creëren van ochtendlicht. Hieronder de lichttests, het storyboard en mijn versie van de montage.

Het idee is van ons beide, camerawerk van Maite en ik heb de acteursregie onder mijn hoede genomen.






'Vrienden'



'Vrienden edit 2'

Lessen Montage

Tijdens de lessen montage een fantastische opdracht gekregen. Een scene uit een afschuwelijk foute cowboyfilm weten te hermonteren. Hiermee werd de montagetrucendoos weer uitgelegd. Het gebruik van L cuts, onvoelbarre assen en vooral: wees extreem in je keuzes en probeer eens out of the box denken.

Dit is het resultaat:



Helaas 1 week ziek geweest bij het behandelen van de andere opdracht.

Workshop Licht

Na de workshop cameravoering hebben we ook workshops licht gehad van Dhr. Soepenberg.
Het is een enorm leerzame les voor mij geweest, omdat we mede dankzij 'Rieks busje' eindelijk eens de kans kregen flink te experimenteren met licht (verschillende lampen en filters) en de theorie in praktijk te brengen. De lessen zijn zullen nog erg lang bij blijven dankzij de enorm indrukwekkende goocheltrucs. Hieronder een gouden voorbeeld:



Impressies van de les:

Lessen cameravoering

In deze lessen weer eens bewust geworden van alle soorten shots en wat achter elkaar te plakken en wat niet. Geen medium na een medium en niet over de as, rekening houden met kijkrichtingen etc.

Tijdens de intensieve lessen veel voorbeelden gekeken. Veel fouten gespot, weer eens een opheldering over wat met de camera te kunnen doen. Focus, beweging, soorten standpunten etc. Uiteindelijk 2 opdrachten gemaakt. Van de eerste opdracht is helaas het bandje gesneuveld. Om het goed te maken een erg geslaagd 2e filmpje:

Analyse Walz with Bashir

In een oorlogsdocumentaire denken we ongeveer wel te weten wat we kunnen verwachten. Interviews waarbij de antwoorden schokkend zijn door de feiten en de schijnbare koelbloedigheid van de geïnterviewden afgewisseld met afschuwelijke beelden en slachtoffers op zoek naar antwoorden.

Het akelige is over het algemeen is dat het allemaal onontkoombaar echt is. Met vooral veel aandacht voor het leed en feitelijkheden. Er is wel aandacht voor de gevoelsbeleving , maar vaak binnen het concept van de observerende ‘neutrale’ camera.

Het moge duidelijk zijn dat Waltz with Bashir afwijkt van deze ongeschreven regels. Anders dan in ‘reguliere’ oorlogsdocumentaires focust deze documentaire zich heel erg op de gevoelsbeleving van de Israëlische militairen in hu weg de Libanese oorlog achter zich te laten.

De keus voor animatie is op z’n minst opmerkelijk te noemen, maar wordt maximaal ingezet om de gevoelsbeleving van de soldaten te kunnen visualiseren. Iets wat mijn inziens de maker zeer bewust heeft gedaan, omdat zelfs het manipulatieve van film nog te kort zou schieten om bijv. een absurde oorlogsdroom of hallucinatie neer te zetten. Animatie betekent maximale controle, ook over het volstrekt onmogelijke.

In de film wordt je meegesleept in een wereld die surreëel, absurd en totaal fictief aanvoelt en waarin alles mogelijk lijkt te kunnen zijn. Iets wat de woordkeus zou zijn van veel oorlogsveteranen wanneer ze het over een oorlog hebben, kan ik me voorstellen.

Door een animatie te maken in documentairevorm (of is het andersom?) zoekt Folman de grens op van wat werkelijk is is, en wat niet. Hij zet de discussie op scherp over hoe ver je maag gaan in de vertelling van een werkelijk gebeurde oorlog, een onderwerp dat ook nog eens als zwaar beladen kan worden ervaren. De vraag: ‘ Wat is echt?’ blijft tot het eind van de film, waarin we plots snoeihard op de feiten worden gedrukt door het zien van de filmbeelden.

Wat mij betreft een zeer geslaagde documentaire, die door durf en een enorme eigenheid misschien nog wel echter aanvoelt dan het zien van alle feitelijkheden en je de vraag doet stellen wat werkelijkheid nu eigenlijk is.