Blog Maar

Lessen Rieks

2009-12-04T09:49:00.008+01:00

De lessen bewegende camera hebben bij mij met name het besef aangewakkerd dat de film zoals ik die uit de bioscoop ken dichterbij liggen dan ik dacht. Met name in combinatie met licht is de droomfilm geen enorme kloven meer verwijderd. Zolang er maar over nagedacht is. Maar als je er door dit soort lessen weer aan herinnerd wordt hoe essentieel dat is, kun je voor jezelf weer het geduld opbrengen ook daadwerkelijk voor ieder shot te gaan zitten.

Leukste les was absoluut de speelles, kennis te maken met de steadicam, wat absoluut een droomapparaat is. En zelfs dat ding ligt bijna binnen handbereik..

De de POV-opdracht was niet helemaal geslaagd. We kregen niet duidelijk gecommuniceerd wat we wilden communiceren. Toch vind ik de belichting in het begin en het gebruik van de natuurlijke lichtinval wel geslaagd. Ook blijft de sfeer wel mysterieus, mede dankzij de soundtrack.

In les over de bewegende camera leek het mij persoonlijk interessant erachter te komen hoe handheld in combinatie met springerige montage heftige emotie kan versterken. Ik heb altijd met een enorm aanzien gekeken naar hoe bijvoorbeeld Lars von Trier, Michael Winterbottom en Hans Weingartner.
Ik denk dat dat wel vrij goed gelukt is.

Voorbeeld Weingartner's "Das Weisse Rauschen":

Resultaat ons:

Wat in het beoordelingsfilmpje naar voren komt is met name de enorme lol in het maken. Voor veel van ons was de laatste nieuwjaarsopdracht net iets teveel om erbikj te doen, en een collectieve aan pak leek wel een oplossing. In verschillende teams gingen we het centrum in om verhaallijntjes te fil,men dioe we later in 1 film bij elkaar zouden monteren. Het gedeelte van Nick, Ilse, Marloes en mij hebben we bijv. bij de locatie waar Nick zijn spullen verkoopt rekening gehouden met de lantaarnspot die de inham verlichte, zo ook met de shots van mij terwijl ik door de sneeuw probeer te komen. De bewegende shots kwamen met name tot recht in het sequence met Marloes waarin het hewt dansen versterkt. Helaas zijn wat pans (bijv. van de lantaarn naar Nick, Ilse naar de kerkklok) in de montage gesneuveld. Belangrijkste leerpunt voor mi hierbij was het materiaal van verschillende groepen bij elkaar brengen en een logische vertelling te maken. Het gebruik van visuele humor (Nick kijkt jaloers naar rolstoel, paar shots later; Nick verkoopt rolstoel) vond ik weel erg leuk werken. Het is sowieso voor mij een uitdaging vaker humor in pure beelden te gaan zoeken..

En dat ik echt voor film en de opdrachten door het stof wil gaan hoop ik toch wel bewezen te hebben in mijn sneeuw-tijgershot.

2009-11-23T10:14:00.000+01:00

Beoordelingsopdracht Licht/Cameravoering/Montage

2009-10-19T01:02:00.001+02:00

Thema: een dagelijks ritueel. Samen met Maite op het idee gekomen om een film te maken over interactie tussen 3 mensen 's ochtends in een badkamer. Emotie: Jalozie, lust & wantrouwen! Heerlijk. Ook om met een andere maker die aan je gewaagd is iets te kunnen maken betekent dat je ook wat stappen terug moet doen en weer lekker kunt gaan spelen met het filmmedium. Iets wat ik dit jaar weer echt wil gaan oppakken. We hebben er allebei heel hard aan gewerkt en vind het mooi om te zien hoe de camerastijl van Maite de chaos tussen de acteurs benadrukt.

Ook hebben we dankzij advies van Andries god extreme keuzes gemaakt in het creëren van ochtendlicht. Hieronder de lichttests, het storyboard en mijn versie van de montage.

Het idee is van ons beide, camerawerk van Maite en ik heb de acteursregie onder mijn hoede genomen.

'Vrienden'

'Vrienden edit 2'

Lessen Montage

2009-10-19T00:58:00.000+02:00

Tijdens de lessen montage een fantastische opdracht gekregen. Een scene uit een afschuwelijk foute cowboyfilm weten te hermonteren. Hiermee werd de montagetrucendoos weer uitgelegd. Het gebruik van L cuts, onvoelbarre assen en vooral: wees extreem in je keuzes en probeer eens out of the box denken.

Dit is het resultaat:

Helaas 1 week ziek geweest bij het behandelen van de andere opdracht.

Workshop Licht

2009-10-18T23:56:00.000+02:00

Na de workshop cameravoering hebben we ook workshops licht gehad van Dhr. Soepenberg.
Het is een enorm leerzame les voor mij geweest, omdat we mede dankzij 'Rieks busje' eindelijk eens de kans kregen flink te experimenteren met licht (verschillende lampen en filters) en de theorie in praktijk te brengen. De lessen zijn zullen nog erg lang bij blijven dankzij de enorm indrukwekkende goocheltrucs. Hieronder een gouden voorbeeld:

Impressies van de les:

Lessen cameravoering

2009-10-18T23:43:00.001+02:00

In deze lessen weer eens bewust geworden van alle soorten shots en wat achter elkaar te plakken en wat niet. Geen medium na een medium en niet over de as, rekening houden met kijkrichtingen etc.

Tijdens de intensieve lessen veel voorbeelden gekeken. Veel fouten gespot, weer eens een opheldering over wat met de camera te kunnen doen. Focus, beweging, soorten standpunten etc. Uiteindelijk 2 opdrachten gemaakt. Van de eerste opdracht is helaas het bandje gesneuveld. Om het goed te maken een erg geslaagd 2e filmpje:

Analyse Walz with Bashir

2009-10-18T21:30:00.000+02:00

In een oorlogsdocumentaire denken we ongeveer wel te weten wat we kunnen verwachten. Interviews waarbij de antwoorden schokkend zijn door de feiten en de schijnbare koelbloedigheid van de geïnterviewden afgewisseld met afschuwelijke beelden en slachtoffers op zoek naar antwoorden.

Het akelige is over het algemeen is dat het allemaal onontkoombaar echt is. Met vooral veel aandacht voor het leed en feitelijkheden. Er is wel aandacht voor de gevoelsbeleving , maar vaak binnen het concept van de observerende ‘neutrale’ camera.

Het moge duidelijk zijn dat Waltz with Bashir afwijkt van deze ongeschreven regels. Anders dan in ‘reguliere’ oorlogsdocumentaires focust deze documentaire zich heel erg op de gevoelsbeleving van de Israëlische militairen in hu weg de Libanese oorlog achter zich te laten.

De keus voor animatie is op z’n minst opmerkelijk te noemen, maar wordt maximaal ingezet om de gevoelsbeleving van de soldaten te kunnen visualiseren. Iets wat mijn inziens de maker zeer bewust heeft gedaan, omdat zelfs het manipulatieve van film nog te kort zou schieten om bijv. een absurde oorlogsdroom of hallucinatie neer te zetten. Animatie betekent maximale controle, ook over het volstrekt onmogelijke.

In de film wordt je meegesleept in een wereld die surreëel, absurd en totaal fictief aanvoelt en waarin alles mogelijk lijkt te kunnen zijn. Iets wat de woordkeus zou zijn van veel oorlogsveteranen wanneer ze het over een oorlog hebben, kan ik me voorstellen.

Door een animatie te maken in documentairevorm (of is het andersom?) zoekt Folman de grens op van wat werkelijk is is, en wat niet. Hij zet de discussie op scherp over hoe ver je maag gaan in de vertelling van een werkelijk gebeurde oorlog, een onderwerp dat ook nog eens als zwaar beladen kan worden ervaren. De vraag: ‘ Wat is echt?’ blijft tot het eind van de film, waarin we plots snoeihard op de feiten worden gedrukt door het zien van de filmbeelden.

Wat mij betreft een zeer geslaagde documentaire, die door durf en een enorme eigenheid misschien nog wel echter aanvoelt dan het zien van alle feitelijkheden en je de vraag doet stellen wat werkelijkheid nu eigenlijk is.

Analyse Kayaanisqatsi

2009-10-18T21:26:00.000+02:00

In ten beginne was er aarde, aarde, water en lucht. Toen kwam de mens e bracht de techniek met zich mee, de mens begon steeds aanweziger te worden in wat eerst de oppermachtige natuur leek te zijn. De mens groeide en groeide en nam steeds meer beslag op de 4 elementen: aarde, lucht, water en vuur.

Groter werd de mens door het opbouwen, nog groter door vernietiging, om vervolgens nog grotere dingen uit de grond te kunnen krijgen. Zo kwamen er steeds meer mensen op een hoop, kwam de techniek in een stroomversnelling en veranderde de natuur in een dynamische plek, wat de mens stad zou noemen.

In plaats van het feit dat deze verovering van de 4 elementen de mens rust zou brengen lijkt het men alleen maar verder op te stressen. Niet alleen worden de omgevingen grotesker en geavanceerder, de mens heeft zelfs dingen als tv, videospelletjes en elkaar nodig om zich zelf te blijven prikkelen. Een einde lijkt niet in zicht, De stress dreigt in een climax zonder einde te komen.

Nu het moment wat ik wil analyseren. Na deze eindeloze moderne mierenhoop te hebben gezien, valt er net over de helft van de film een enorm lang rustpunt.

De eerste keer dat ik Kayaanisqatsi zag keek hem met een vriend samen. Hij is incidenteel roker. Samen werden wij volledig in de film gezogen, en het komt weinig voor dat we tijdens het film kijken niets tegen elkaar zeggen, maar dit was zo’n moment. Nadat de overduidelijke stress die de film uitbeeld tot een ongelofelijk claustrofobische climax is gekomen valt de film in een rustig totaalshot. Op dat moment grijpt mijn medekijker nar zijn sigaretten. De shots daarna rookt iedereen die in beeld is.

De situatie is voor mij een duidelijk voorbeeld over hoe kayaanisqatsi de kijker op onderbewust mee te slepen. Het is het moment waarop de film voor het eerst lijkt te reflecteren op het voorgaande. Het roken is symboliek voor de afleiding die mensen zoeken ten opzichte van het onontkoombare. Het refereert tegelijk naar de zelfdestructie, die al eerder op meer dan indrukwekkende wijze in beeld werd gebracht, alleen is het roken kleiner, persoonlijker en pijnlijker.

Wat betreft tijd is het een moment waarop de film afremt na zijn climax. Een langzame rem die ons onontkoombaar lijkt te dwingen tot nadenken. Niet alleen over de film, maar over het universeel sprookje dat ons net werd voorgeschoteld. De mensen die in dat sequence (voor het eerst in slowmotion!) close up in beeld komen lijken allemaal te piekeren over het leven. Waarschijnlijk doen ze dat niet, maar er is voor de kijker weinig andere interpretatie mogelijk. Vervolgens wordt er een krachtig statement gemaakt door de reis naar het universum mis te laten gaan, en de raket te laten ontploffen. Beelden zeggen zoveel meer dan woorden….

Filmtaal

2009-10-18T02:58:00.000+02:00

In deze periode filmtaal heel veel bijgespijkerd gekregen over de werking van montage, en met name het vertellen van een goed verhaal binnen 1 minuut. Dat betekent dus:
1. Elk shot telt, ieder shot moet dus een betekenis hebben.
2. Hou het simpel! Sesamstraat niveau, iedereen moet de kern kunnen begrijpen.

(volgorde van onder naar boven)

Emotie uitbeelden (de shots waren goed, en het gokken van de te raden emotie was bij het publiek zo ongeveer 80% akkuraat)

In deze oefening parralelmontage proberen toe te passen. Wel een verschil met vorige filmpjes, maar nog steeds niet zo goed als het begin.

Het filmpje worrdt extra cru als er gehaaste supermarktbeelden worden tussengezet.

Onze eerste Bizonfilm, over de bizons in Tilburg Reeshof. Het leek Steffi en mij erg pakkend om deze beesten (die bedoeld zijn om de vreselijk deprimerende boel daar wat op te vrolijken) te porteteren.

Overzicht vorig jaar

2009-09-13T23:22:00.000+02:00

Nog even de films de belangrijkste films van vorig jaar achter elkaar: (Door die vervelende blogindeling valt een klein deel weg, je kunt ook dubbelklikken op de video en hem in youtube bekijken)

'Analyse' Beeld & Concept tussenresultaat en eindresultaat 'tafel & stoel

'Boom' Beeld & Concept
tussenresultaat (resulteerde in een video drieluik installatie)

'Pasfoto' resultaat periode 3, serieel Beeld

'Up to Date' Workshop AV, Beeldtaal:

' Lament' onderdeel van Roos haar 4e periode. Ik mocht de regie doen, Lukas Heibges de camera.

Het Nieuwe Jaar

2009-09-13T22:58:00.001+02:00

Na een lange tijd het blog in de koelkast te hebben gestopt, tijd om hem weer op te pakken! Niet na te vertellen dat ik het voorgaande jaar zeer leerzaam heb gevonden. Zowel op de academie als in de tijd daarbuiten. Met trots wil ik dan ook de 3 trailers laten zien van de films waarmee ik in mijn vrije tijd bezig ben geweest. Trans Scriptum vanaf de herfstvakantie tot nu en Floor 5 in de zomervakantie! Wat een fantastische ervaring en wat ontzettend veel mensen hebben meegewerkT
3 oktober gaan ze in premiere bij filmplatform Broet (www.trans-scriptum.nl)

Periode 1

2008-11-11T00:12:00.000+01:00

Onderzoek. Het thema van periode 1 wat meteen ook de kennismaking met het St. Joost met zich meenam. Een heftige periode waarin alle guppy's paniekerig rondzwemmen in de diepe zee waar ze zojuist zijn ingegooid.

Voor mijzelf erg goed. Ik was Sopciaal Cultureel Werk een beetje uitgegroeid en toe aan iets HBO-achtigs. Ook is het erg goed voor mij (omdat ik nu eenmaal me al een tijdje met audiovisueel bezig hou) compleet te resetten en vanaf 0 te beginnen. Kijken wat er nog meer schuilt in de diepe kelders van mijn creatief brein.

Zoals verwacht miste ik een aantal dingen zoals tekenen en een niet al te handige hand wat betreft het uitvoeren van 3D ontwerpen. Maar er kwamen ook verrassingen. Beeld & Concept vond ik fantastisch om te doen evenals het leren van kunstgeschiedenis en (uiteraard) serieel beeld.

De eindconclusie van de 1e periode tot nu toe is denk ik vooral dat ik erachter ben gekomen dat ik een voorliefde heb voor conceptmatig en vanuit een filosofische inslag tot beeld te komen, zonder daar bij de inrationele beelden in mij uit het oog te verliezen.

Kunstzinnig hoogtepunt voor mezelf: Het deed niet volledig aan de opdracht maar toch vind ik het filmpje wat ik voor 3D onderzoek heb gemaakt het meest boeiend en veelzeggend over mijn ontwikkeling. (zie 3D)

Nu op naar de tweede periode!

Let's roll

Let's roll!

Serieel Beeld

2008-11-10T16:29:00.000+01:00

Het onderzoeksresultaat van de eerste periode: maak scenes uit een bulk van beelden en maak dit boeiend.

Resultaat met foto's, film en tekst:

Beeld & Concept

2008-11-10T12:56:00.000+01:00

'Observaties verbeelding, beelden in (ver)wo(o)rding'

Onderzoek naar taal als beeld en de context van taal in combinatie met beeld.

3D

2008-11-10T11:42:00.000+01:00

Een korte samenvatting van de Griekse mythe waaruit ik gewerkt heb:

In den beginne bestond de mens uit 2 hoofden, 4 armen, 4 benen en bestond de romp uit een rond gedeelte en de geslachtsdelen aan de buitenkant. Er waren 3 soorten mensen: De man, de vrouw en (in de meerderheid) het manwijf

De mens was erg sterk en bijna onverslaanbaar. Zo sterk dat Zeus was dat de mens de berg Olympus zouden aanvallen en de Goden gevaar zouden lopen. Daarom beval Zeus de God Eros de mens in tweeën te splijten.

Dat deed hij en toen de mens vervolgens weer op de aarde werd neergezet was het ontroostbaar alleen nog maar op zoek naar zijn/haar wederhelft. Wat vroeger de man heette ging op zoek naar een mannelijke wederhelft, de vrouw nar een vrouwelijke en degene die vroeger deel uitmaakte van en manwijf ging op zoek naar het andere geslacht.

Om de mens te troosten zette Zeus de geslachten aan de voorkant en bedacht het voortplantingssysteem dat we nu kennen. Hij gaf de mens afleiding als poezie en kunst.

Vandaar dat wij nu nog steeds bezig zijn onze oude vorm weer aan te nemen, met als hoop uiteindelijk onze echte wederhelft weer te kunnen vinden...

Foto's van een helm die het mogelijk maakt je wederhelft te bespeuren en een armband waarmee je al je gegevens kunt overdragen.

Eindresultaat:

2D

2008-11-10T11:23:00.000+01:00

De eerste periode tekenen.. Het was een enorme bevalling, ik weet 2 digen nu zeker:

1. Ik wordt nooit illustrator
2. Zelfs bij een tekentalent van 0,1 is er vordering te boeken.

Dat blijkt wel uit het uiteindelijke punt wat ik gehaald heb. Een 6 voor de eerste periode. Wat werkelijk waar miraculeus is. Ik heb het dan denk ik ook vooral te danken aan de enorme bakken energie die ik erin heb gepompt.

Alhoewel ik alles behalve trots ben op het werk wat ik heb gemaakt zal ik later nog wat foto' s van de tekeningen online zetten. Zodra ik het gefotografeerd heb..

Mijn visie op tekenen:

Eerste Weken

2008-09-09T15:29:00.000+02:00